Artikel: Epe herbouwt de Regenboogkerk

Tekst: Kees Posthumus | Beeld: Steven van Kooten

Op 20 augustus 2024 ging de Regenboogkerk te Epe in vlammen op. In het voorjaar van 2027 start, na tweeënhalf jaar voorbereiding, de bouw van een nieuwe kerk.

Egbert Dijkgraaf is voorzitter van de kerkenraad van de Regenboogkerk. Doorgaans vindt een interview plaats in de betreffende kerk, nu kan dat niet. Waar tot augustus ‘24 de Regenboogkerk stond, is nu een lege, dorre vlakte. Aan de randen ervan pakt biodiversiteit haar kansen. Ons gesprek vindt plaats naast de prachtige Grote Kerk van Epe. Dat roept direct de eerste vraag op:

Waarom een nieuwe kerk bouwen?
Dijkgraaf: “Dat is een terechte vraag. Als gemeente dachten wij de afgelopen tijd na over wie wij als Regenboogkerk zijn, wie wij zouden willen zijn en wat we daarvoor nodig hebben aan gebouw en spullen. Hebben we echt een nieuwe kerk nodig of maken we gebruik van een bestaande ruimte?
Er staan in Epe vier protestantse kerken behorend tot de Protestantse Kerk in Nederland: drie hervormde kerken en wij, de gereformeerde Regenboogkerk. Een gefuseerde Protestantse Gemeente is hier nog niet ontstaan. Bij alle vier de kerken is er wel bereidheid om naar elkaar toe te groeien. Ook werken we al geruime tijd samen in de diaconie en in het jeugdwerk. In de zomermaanden houden we veel gezamenlijke diensten.”

TERUG NAAR AUGUSTUS 2024
Dijkgraaf: “Op het gemeentehuis werk ik aan de energietransitie in onze gemeente, een taak die ik oppakte na mijn pensionering. Ik werk aan projecten die de energietransitie dienen, van zonneparken tot de isolatie van huizen.
Een collega kwam me vertellen dat de Grote Kerk in brand stond. Vanaf de tweede verdieping zag ik over de daken heen dat dat niet het geval was. Intuïtief voelde ik dat er iets mis
was: de brand leek te zijn in de buurt van onze kerk. Ik liet alles liggen en liep naar de Regenboogkerk, die al in lichterlaaie stond.
Het werd een hectische middag. Er moest veel geregeld worden, er kwamen veel telefoontjes binnen. Emoties laaiden op, mensen waren ontzet en verdrietig.”
Nog dezelfde avond kwamen de leden van de Regenboogkerk in groten getale bij elkaar in de Grote Kerk. Er werden tranen geschreid, mensen omhelsden en troostten elkaar. De meeste mensen konden niet bevatten wat er gebeurd was. Een klein deel, de rasechte optimisten, zagen er direct een kans in. Dijkgraaf: “Een dag later fietste ik terug naar de kerk, met de gedachte dat de kerk er misschien gewoon weer zou staan. Dat was natuurlijk niet zo, er lag een stinkende, nasmeulende puinhoop.”

Lees het volledige artikel in Kerkmagazine september 2026. U kunt dat hier gratis downloaden.